مبارزات انتخاباتی منبع اشتغال و درآمد اقتصادی؟

مبارزات انتخاباتی نامزدهای دومین دور انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برای هزاران جوان بی کار زمینه کار فراهم کرده است.

شمار بیشتر این جوانان دانش آموزان مکاتب/مدارس و دانشجویان دانشگاه ها هستند و شماری از آنها از کار در ستادهای انتخاباتی صاحب درآمد شده اند.

در همایشی که در یکی از هتل های شهر کابل از سوی یکی از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری برگزار شده بود، شماری از جوانان با شور و هیجان عکس های این نامزد را نصب می کردند، شعار می دادند و کف می زدند.

خیرالله، یکی از این جوانان گفت دانش آموز صنف/کلاس دوازدهم است و در اوقات بی کاری با جوانان دیگر همراه می شود و کارهای تبلیغاتی نامزد مورد نظر خود را انجام می دهد.

او گفت: "کار ما این است که پوسترها آقای دکتر را نصب می کنیم، در مکتب ها (مدرسه ها) تبلیغ می کنیم و البته به مراکز آموزشی خصوصی و مکتب های خصوصی هم می رویم."

فاضل سانچارکی، یکی از مسئولان دفتر انتخاباتی عبدالله عبدالله، نامزد انتخابات ریاست جمهوری گفت که صدها جوان برای کار به این دفتر مراجعه کرده اند.

آقای سنچارکی گفت: "بعد از هشت سال و تحولاتی که در کشور صورت گرفته، نسل جدیدی به میدان آمده است که چیزهای تازه می خواهند، اصلاحات می خواهد و تغییرات می خواهد."

او افزود: "به همین دلیل طیف های وسیعی از جوانان، که شامل دانشجویان و دانش آموزان مکاتب می شوند و همچنان طیف های وسیعی از نهادهای فرهنگی و رسانه ای که در جامعه مدنی و بخش های مختلف جامعه فعالند، روی آروده اند. ما با موج عظیم و گسترده ای از نسل جوان روبرو هستیم."

یکی دیگر از مسئولان ستاد انتخاباتی آقای عبدالله، که نخواست نامش فاش شود گفت که بیش از شش هزار جوان تنها در شهر کابل برای تبلیغات در این ستاد استخدام شده اند.

البته در ولایت های دیگر افغانستان هم جوانان به استخدام ستادهای انتخاباتی درآمده اند و برای نامزدها تبلیغ می کنند.

پیر سید شاه، مسئول ستاد انتخاباتی حامد کرزی در ولایت خوست، در جنوب شرق افغانستان گفت: "یک تعداد جوانان بی کار باسواد و بی سواد از برکت مبارزات انتخاباتی در این دفتر گماشته شده و صاحب حقوق شده اند."

هم تجربه هم نفع اقتصادی

یک تعداد جوانان بی کار باسواد و بی سواد از برکت مبارزات انتخاباتی در این دفتر گماشته شده و صاحب حقوق شده اند

پیر سید شاه، مسئول ستاد کرزی در خوست

با این همه، پرسش اساسی این است که آیا علاقه مندی به نامزدها و برنامه های انتخاباتی آنها، این جوانان را وارد کارزار انتخاباتی کرده است یا فقر و بیکاری؟

عتیق الله مطمئن، جوانی در ستاد انتخاباتی میرویس یاسینی گفت: "در بخش فرهنگی دفتر آقای یاسینی کار می کنم. با کار کردن در این زمینه ها از یک طرف تجربه ما بیشتر می شود و از طرف دیگر نفع اقتصادی نیز برای ما دارد."

اما فروزان فنا، دیگر نامزد انتخابات ریاست جمهوری گفت که او توان پرداخت پول به چنین افرادی را ندارد. خانم فنا گفت شماری از جوانان به طور داوطلبانه در کنار او جمع شده اند.

خانم فنا گفت: "درست است که عده ای از جوانان در کنار ما هستند، اما آنها را برای کار مشخصی استخدام نکرده ایم. آنها لطف کرده اند با ما در نصب پوسترهای ما و بعضی کارهای دیگر همکاری می کنند."

اشرف غنی احمدزی، دیگر نامزد انتخابات ریاست جمهوری هم می گوید که هزاران جوان از طبقات مختلف جامعه به گونه داوطلبانه کارهای تبلیغاتی او را پیش می برند.

آقای احمدزی گفت: "اکثریت مطلق آنها، که شمار آنها از ده هزار نفر تجاوز می کند، مطلقاً رضاکارانه کار می کنند؛ حرکت خودجوش است. خوشبختانه از هر ۳۴ ولایت افغانستان نمایندگی داریم."

با این حال کمیسیون انتخابات افغانستان می گوید در باره تعداد افرادی که در استخدام ستادهای انتخاباتی درمی آیند و همچنین مقدار حقوقی که به آنها پرداخت می شود " نظر و برنامه خاصی " ندارد.

منبع: بی بی سی فارسی

نگاهی به آرایش نیروهای سیاسی در آستانه‌ء انتخابات

نویسنده: علی امیری

افغانستان امروز، از فقر ایدئولوژی رنج می­برد. به همین دلیل ، به رغم تعدّد گروه­های سیاسی، تنوع ایدئولوژی­های سیاسی و در نهایت رقابت ایدئولوژیک در میان گروه­های سیاسی کم­تر مشاهده می­شود. سه ایدئولوژی عمده (اسلامیزم، سوسیالیزم و لیبرالیزم) نه تنها از رهگذر انشعابات و اختلافات تکثیر نشده است، که هر کدام مسیر استحاله را پیموده و در یکدیگر تداخل کرده است.

امروز لیبرال محافظه­کارهای فسیل­شده­ای داریم که از اسلام دم می­زنند؛ اسلامیست­های اخوانی داریم که شعار دموکراسی سر می­دهند ، و سوسیال مارکسیست­هایی داریم که از بازار آزاد سخن می­گویند. کنگره­ی ملی لطیف پدرام و بشیر بیژن را ، که هنوز رؤیای اقتصاد هدایت­شده­ی مدل چین را در سر می­پرورانند و با دم­زدن از امپریالیسم و استکبار و فدرالیزم، حس طبقاتی و ایدئولوژیک خود را تا حدی تسکین می­دهد، نمی­توان جز استثنایی بر سازنده­ی قاعده، در اردوگاه از هم پاشیده­ی چپ افغانی دانست.

نه تنها معاون پدرام ، آقای بشیر بیژن هم به صحنه آمده است، که حضور شاه­نواز تنی، محبوب الله کوشانی و حبیب منگل، همگی از اردوی چپ­های افغانستان، طبل فروپاشی این اردوگاه و زوال ایدئولوژی چپ­گرایی وهژمونی سوسیالیسم را به صدا درآورده است.آرمان­گرایی­های ایدئولوژیک اسلامیست­ها نیز در زیر سایه­ی سنگین واقیعت­های سرسخت اقتصادی و اجتماعی استحاله شده و مشمول قاعده­ی «هرآنچه سخت و استوار است دود می­شود و به هوا می­رود» گردیده است. عبدالرّسول سیاف به اردوی کرزی پیوسته است؛ و برهان الدّین ربانی، هرچند جبهه­ی مخالف کرزی را رهبری می­کند، اما از سر ناگزیری به قواعد بازیِ تن داده است که حریف تعیین کرده است. این استاد دیگر نه از مشروعیت الهی سخن می­گوید، نه از شورای حل و عقد، نه خود را اولی­الامر می­خواند، و نه به صدور فتوا علاقه نشان می­دهد. بلکه کاتولیک­تر از پاپ، بیش از هر کسی دیگر از دموکراسی، قانون و عدالت و انصاف سخن می­گوید. مولوی نبی محمّدی و یونس خالص مرده­اند بدون اینکه کدام میراث فکری یا خلف معنوی از خود برجا نهاده باشند ؛ و صبغت الله مجددی نیز حتی آنگاه که از الهام و اشارات الهی مدد می­جوید، راهی جز تأیید حامدکرزی رییس جمهوی کنونی نمی­یابد. تنها استثنای مؤید قاعده در اردوی اسلام­گرایان گروه طالبان است که توحش جاهلانه­ی آنها، کمتر می­تواند طنین ایدئولوژیک داشته باشد و بیشتر بازتاب یک نیروی اهریمنی و ظهور اراده­ی معطوف به وندالیزم و ویرانی است، و اینک آشکارا همه از آن تبری می­جویند.

دیگر سخن از جریان بی­رمق لیبرالیسم افغانی چندان لزومی ندارد. نسل کهن­تر این جماعت اکنون تقریباً در حال انقراض به سر می­برد. عبدالستار سیرت که اعتبار خود را از وفاداری به شاه سابق می­گرفت، هرچند در جریان کنفرانس بن اندکی چهره نمود، اما در جریان نخستین انتخابات ریاست جمهوری اختر بخت اودرخشش چندانی نداشت و پس از آن رهسپار زاویه خاموشی و فراموشی شد. امین ارسلا نیز در تلاش­ها و تقلّاهای خود چیزی بیشتر از حاشیه­ی قدرت انتظار ندارد، و همایون شاه آصفی نیز روی نیمکت ذخیره نشسته است تا اگر مثل این بار میرویس یاسینی از معاونت دکتر عبدالله سر باز زد، بخت خواب­آلود او بیدار شود. عبدالرحیم غفورزی کشته شد و عبدالغفور روان فرهادی خسته از سیاست و بازی­های آن، اکنون با ادب صوفیانه و مولانا و بیدل بیشتر مأنوس است. نسل جدیدتر لیبرال­های افغانی که به دنبال سقوط طالبان، از مراکز سیاسی و اقتصادی غربی در کشور سرازیر شدند، طلوع نکرده افول کردند، جوان نشده پیر شدند و بی­آنکه برگ و باری بدهند بی­بار و بی­ثمر گشتند. در این میان انورالحق احدی، اشرف غنی احمدزی، و علی احمد جلالی بخت خود را در سیاست و اداره نیز آزمودند، اما گره از کار فروبسته­ی هیچ کس نگشودند.

اینک، در این قحط­سالی ایدئولوژیک، نه افسانه­ی لیبرالیسم کسی را افسون می­کند، نه شرار اندیشه­های آن پیامبر کذّاب (مارکس) کسی را به شور می­آرود و "جهاد" و "دعوت" و "حکومت عدل اسلامی" نیز در عمل آزمون تاریخی خود را پس داده است و دیگر چندان از کسی دل نمی­رباید. در چنین حال و قضایی آرایش نیروهای سیاسی مبنایی جز" منفعت" ندارد. همه می­کوشند که در گلیم قدرت جای پایی برای خود باز کنند. چپ­ها حتی نمی­خواهند نفس­کشیدن سوسیالیزم افغانی را اعلام کنند، بلکه قصد دارند در رودخانه­ی انتخابات غسل تعمیدیافته و خود را تطهیر کنند. عدّه­ی زیادی شاید بتوانند بدین وسیله از گمنامی به در آیند و در تاریخ ثبت شود که در دومین انتخابات ریاست جمهوری مثلا مولانا عبدالقادر امامی غوری و استاد المعتصم بالله مذهبی، هم به عنوان نامزد شرکت داشته­اند. و در سطوح بالاتر که بیاییم دکتر اشرف غنی احمد زی و دکتر عبدالله عبدالله، پست­های انتصابی ضمانت­شده را بر ورود در کارزار انتخابات ترجیح می­دادند. اما بخت یار شان نبود و چانه­زنی­ها و رایزنی­ها و بگومگوهای پشت پرده و روی پرده به نتیجه نرسید و ناگزیریاران سابق رییس جمهور اکنون رو در روی او ایستاده­اند. اینک این وزرای سابق و رقبای لاحق چه پیامی دارند؟ کدام تدبیر ناکرده­ی خود را در کار خواهند کرد و کدام ید بیضا و عصای موسی نهفته­ی خویش را رو خواهند نمود؟ واقعیت این است که رییس جمهور کرزی کارنامه­ی کامیابی ندارد، اما وزای سابق و رقبای لاحق او از او تهی­دست­ترند. دکتر اشرف غنی احمدزی در دانشگاه جنگ زبانی راه انداخت و در وزارت مالیه کارنامه­ی ناکامی از خود رقم زد و آنگاه کوله بار سفر بربست و با روان رنجور و تن بیمار به دور جهان گشت و در مذمت و مضرت اداره­ای که خود از ارکان اصلی آن بود، به هر شیوه ای سخن بافت، اما گوش شنوایی نیافت. اینک خوشبختانه بخت خو را در ترازوی افکار عمومی به آزمون گذاشته است. اما کامیاب آمدن از این آزمون برای او دشوار به نظر می­آید. خوب است که وزن اجتمای دانه های­درشت­ دنیای سیاست آشکار شود و "خوش­ بود گر محک تجربه آید به میان." اما، دکتر عبدالله که در دوران وزارت او 97% کارمندان وزارت خارجه نه تنها از یک قوم که از یک منطقه بود، نیز چهره­ی ناشناخته نیست و سالها است که توان و تدبیر و مهارت و مدیریت و نگاه و نگرش خود را در معرض دید همگان گذارده است. او نیز کارتی برای رو کردن ندارد، اما نسبت به دیگران موقعیت دشوارتری دارد.آیا داکتر عبدالله وزیر از قدرت­مانده­ی سابق است که می­خواهد از نمد قدرت کلاهی برای خویش بسازد و یا نامزد جبهه­ی ملی است که به پشتیبانی اردوگاه مخالفین آمریکا در پی احیای ائتلاف شمال سیاسی است؟ هر گزینه که درست باشد موضع داکتر عبدالله را دشوار می­کند.

دکتر خودش نیز از این واقعیت تا حدودی باخبر است. به همین خاطر است که همزمان که تبلیغات و کمپاین او شدت و رونق می­گیرد، خبرهایی از انصراف او به سود کرزی، اینجا و آنجا نیز شایع می­گردد. این هر دو قابل توجیه است.داکتر عبدالله باید به شدت کمپاین کند و باید بیش از هر کسی دیگر میل به انصراف داشته باشد. چون تنها بازنده­ی واقعی این انتخابات است. در فردای انتخابات دست او از دسترخان دولت کوتاه خواهد بود و ردای رهبری اپوزیسیون نیز در تن او ناسازگار است. باید فشار بیشتر، تبلیغات بیشتر و حتی سبوتاژ بیشتر به کار گیرد تا مگر پیش از روز زورآزمایی به سهم ضمانت شده و تعریف­شده­ای از قدرت دست یابد.

نه در تن ایدئولوژی تابی مانده است و نه در روخ آن رونقی. اینک جدال، جدال منفعت­ها است . با شعارهای تقلیدی «تغییر و امید» نمی­توان کاری از پیش برد و با رمانتیسم سیاسی نمی­توان واقعیت­های سرسخت را تغییر داد. به طور بسیار ساده، داکتر عبدالله باید برای رأی دادن به خود منفعتی تعریف کند. رأی دادن به اونه تنها باید سودی داشته باشد که سودش از رأی دادن به کرزی بیشتر نیز باید باشد. چیزی که داکتر عبدالله به رغم محبوبیت و نجابت خود هرگز نمی­تواند آن را به مخاطبین خود، به مردم افغانستان و به دوستان بین­المللی افغانستان، اثبات کند. راستی رأی دادن به داکتر عبدالله چه سودی دارد و تأمین­کننده­ی کدام منفعت است؟

منبع: جمهوری سکوت

آغاز ثبت نام رای دهندگان انتخابات در افغانستان

	قرار است در دو مرحله بعدی، رای دهندگان در ولایات شرقی و جنوبی افغانستان ثبت نام شوند

نخستین دور از ثبت نام رای دهندگان انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان رسماً آغاز شده است.

قرار است سال آینده مردم افغانستان پای صندوق های رای‎دهی رفته و رییس جمهور آینده کشورشان را انتخاب کنند.

حامد کرزی، رئیس جمهور افغانستان نیز تمایل خود را برای شرکت در این انتخابات ابراز کرده است.

مسئولان کمیسیون برگزاری انتخابات افغانستان می گویند در نخستین دور از ثبت نام رای دهندگان، چهارده ولایت مرکزی افغانستان تحت پوشش قرار داده می شود.

قرار است در دو مرحله بعدی، رای دهندگان در ولایات شرقی و جنوبی افغانستان ثبت نام شوند.

ثبت نام رای دهندگان انتخابات افغانستان در حالی آغاز می شود که ادامه نا امنی ها در بخشهای مختلف افغانستان، از موانع اصلی سر راه این برنامه پنداشته می شود.

اما دولت افغانستان از راه های مختلف در تلاش است تا از چالشهای امنیتی که سر راه انتخابات قرار دارد، بکاهد.

کمیسیون برگزاری انتخابات افغانستان اعلام کرده که اعضای گروه های مسلح مخالف دولت به شمول گروه طالبان حق دارند، بعنوان رای دهنده و نامزد، در انتخابات شرکت کنند.

گروه طالبان تا حالا به این دعوت جواب رد یا تایید نداده است.

احتمال تعویق انتخابات؟

	نگرانی های امنیتی از عمده ترین موانع سر راه برگزاری انتخابات افغانستان پنداشته می شود

در حالی که پیش از این گمانه زنی هایی در مورد احتمال به تعویق افتادن انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی سال آینده افغانستان به دلیل مشکلات امنیتی مطرح شده بود اما مسئولان کمیسیون انتخابات می گویند این انتخابات در خزان سال آینده خورشیدی برگزار خواهد شد.

ذکریا بارکزی، معاون دبیرخانه کمیسیون انتخابات افغانستان می گوید: "امنیت یکی از مشکلات اساسی این برنامه خواهد بود؛ اما از چند ماه بدین سو ما گفتگوهایی را با نهادهای امنیتی برگزار دراین مورد داشته ایم. ارگانهای امنیتی افغانستان و نیروهای آیساف به ما اطمینان داده اند که امنیت را تأمین خواهند کرد."

آقای بارکزی افزود: "من به شما اطمینان می دهم که انتخابات در زمان معین برگزار خواهد شد."

با این حال کارشناسان بر این باورند که هنوز هم نگرانی هایی در مورد عدم امکان برگزاری انتخابات در برخی از مناطق افغانستان به دلیل مشکلات امنیتی وجود دارد.

کمیسیون انتخابات افغانستان امیدوار است که با تکمیل روند ثبت نام رای دهندگان در سال جاری، شمار افراد واجد شرایط شرکت در انتخابات سال آینده این کشور به حدود ۱۵ میلیون نفر برسد.

BBC