کمی دورتر از گام های بی خیال

کمی بزرگتر باید دید

فرای چشم های بسته

آن سوی ذهن من و تو و او

کمی بزرگتر باید دید

تا نیازی به ویتامین نباشد

تا کسی دیگر احساس نابینایی نکند

کمی دورتر از گام های بی خیال

جشنواره هفته رسانه های گپ جوان

حضور گرم جوانان در برنامه های گوناگون آموزشی برنامه گپ جوان، خانه فرهنگ را به این واداشته تا دست به ابتکار تازه ای بزند. شش ولایت افغانستان زیر پوشش کارگاه های آموزشی رایگان گپ جوان آموختند که چگونه از طریق رسانه های اجتماعی صدایشان را به گوش دوستان، همتایان و افراد مسوول در سطوح تصمیم گیری برسانند. آنها آموختند که چگونه دنیا را زیباتر و بهتر از آنچه با چشمان خود می بینند، از دریچه ی چشم سوم تماشا کنند.

از این رو، خانه فرهنگ در نظر دارد تا در ماه آینده یک جشنواره ی بزرگ ملی را به نام "جشنواره هفته رسانه ها" با حضور جوانان، دانشجویان، سازمان های جوانان، سازمان های فعال اجتماعی و فرهنگی-هنری، نهادهای علاقمند به پیشرفت جوانان و بهبود کاربرد رسانه ها به ویژه رسانه های اجتماعی، هنرمندان و علاقمندان به امور فرهنگی، هنری و اجتماعی  وعموم برگزار کند.

حضور شما می تواند گامی در توانمندسازی جوانان و پشتیبانی از سخنان و اندیشه های آنان باشد. 

کارگاه آموزشی رسانه ها و معلولان

همیشه با معلولان کشورمان بازی شده و از آنها تنها به عنوان افراد دون پایه ای چون "نگران لین موتر، تکدی گر یا دریوزه 

گر، افراد مستند" و از این دست شناخته شده اند. 

معلولان که بخش بزرگی از کشور ما تشکیل می دهند و بر بنیاد یک آمار یک و نیم تا دو میلیون نفوس کشور ما را تشکیل 

می دهند، همیشه به حاشیه کشانده شده اند. آنها یکی از اقشار آسیب پذیر اجتماع مانند زنان، کودکان هستند. 

برنامه ی "کارگاه آموزشی رسانه ها و معلولان" گامی است در راستای پیوند دادن رسانه ها و معلولان و تقاضای از رسانه ها که از برنامه ها، نگرانی ها، خواسته ها و وضعیت معلولان آگاهی یابند. در ضمن رسانه ها باید بکوشند به این قشر 

آسیب پذیر جامعه به عنوان بخش زنده ی جامعه توجه کنند. 

با رفتن به لینک پایین و پیوستن به این برنامه، بخشی از اجتماعی باشید که دل نگران معلولان و آینده ی آنهاست. 

https://www.facebook.com/events/381330201970957/?ref=notif&notif_t=plan_edited

رییس جمهور بازهم مارا متعجب ساخت

آقای کرزی بعد از مدتی سکوت انگار، بازهم فیل اش یاد هندوستان کرده است. نمیدانم این بار کدام چیز باعث شده که رییس جمهور این چنین به امریکایی ها میتازد.شاید دو سال پیش بود که یک دیپلمات امریکایی، آقای کرزی را به اختلالات روانی متهم کرد و گفته بود که کرزی احتمالا از مواد مخدر استفاده میکند. در آنزمان نیز رییس جمهور رگ بیگانه ستیزی اش بالا زده بود و گفته بود امریکا به افغانستان مرگ صادر میکند. بقیه پست را اینجا میتوانید دنبال کنید.

نوآم چامسکی و آموزش و پرورش

Michael Albert: what is the purpose of education in the society {in the USA}?

Noam Chomsky: cliché purposes?

Albert: No, real purpose.

Chomsky: Obedience and conformity

چندی است درگیر اندیشه های نوآم چامسکی شده ام. هر چند، با نام او از سال 2008 آشنا شدم، هنگامی که برای نخستین بار چیزکی به انگلیسی درباره ی دستور زایشی اش خواندم. پسان ها به گوش خورد او در کنار زبان شناس بودن یک فعال صلح و خواهان آرامش جهانی است. تنها یک بار هنگامی که پارسال در "روز جهانی گوش دادن به صدای یکدیگر" آهنگ صدایش به گوشم خورد.

دیشب گفتگوی او را با میشل فوکو درباره ی ذات انسان، عدالت، نهادهای حاکم سیاسی-اجتماعی نگاه می کردم که برایم سخت آموزنده بود. هر دو بزرگمرد اندیشمند ناخواسته باعث می شوند تا جهانی خرد به سوی انتقاداندیشی پیش برود. البته این برداشت خودم بود چون مرا در منتقداندیشی ام افزودند.

پس از این گفتگو، به گفتگوی دیگرش درباره ی "آموزش و پرورش و اقتصاد" گوش فرا دادم. آغاز گفتگو این گونه بود.

مایکل آلبرت (مصاحبه کننده، استاد دانشگاه ماساچوست): هدف آموزش و پرورش در جامعه ای چون امریکا چیست؟

نوآم چامسکی: اهداف کلیشه ای؟

آلبرت: مسلما نه. هدف اصلی.

چامسکی: ... فرمانبرداری و همنوایی.

پرسش اینجا است که شما هم این گونه می اندیشید؟ فرمانبرداری و همنوایی؟ اما فرمانبرداری از چی؟ همنوایی با کی؟ مگر نظام آموزشی امریکا دلپسندترین نظام آموزشی برای ما نیست؟ این فرمانبرداری و همنوایی چیست؟

بیانیه فعالین مدنی دایکندی به مناسبت نسل کشی در کویته پاکستان

مدتی است که تروریسم کور و جنایت کاران قساوت پیشه هستی مردم مظلوم و بی پناه هزاره در کویته پاکستان را آماج حملات ضد بشری خویش قرار داده و هر روز قربانی می گیرند. حملات انتحاری و مرگباری که برای چندمین بار جان صدها انسان بی گناه را گرفته است، به راستی که یک نسل کشی تمام عیار و آشکار است. در آخرین حمله در تاریخ 29 دلو 1391 صورت گرفت، متاسفانه بیش از هشتاد نفر به شهادت رسیدند و بیش از صد نفر به شدت زخم برداشتند. از کسانی که این حملات را انجام می دهند، چیزی غیر از خلق فاجعه و کشتار دسته جمعی انسان های بی گناه، انتظار نمی رود. زیرا آن ها علاوه بر اینکه وحشی گری و خشونت را از نیاکان پلید خویش به ارث برده اند، در جامعه ای پرورش یافته اند که خشونت و خوانخواری در آن نهادینه شده است. فرهنگ متحجر و سیاه طالبانی که نه تنها چهره اسلام بلکه انسانیت را به ابتذال کشانده است، به این زودی ها سایه اش را از زندگی مردم ما در پاکستان و افغانستان برنخواهد داشت. تا زمانی که پرورشگاه های حیوانات وحشی به نام مدارس دیوبندی در پاکستان وجود داشته باشد، این روند وحشتناک ادامه خواهد یافت. چون خرافات به ویژه زمانی که ایدئولوژیک می شود، چشم ها را کور، دل ها را سنگ، عقل ها را خرفت و در یک کلام انسان را به وحشی ترین موجود روی زمین تبدیل می کند. در این میان، اما شگفتی بسیار در این است که چرا جهانیان در یک توافق نانوشته در برابر این فجایع چشم فروبسته و در برابر این نسل کشی تمام عیار سکوت مرگبار اختیار کرده است؟ انگیزه های پلید نژادی، مذهبی، قومی و خودشیفتگی های کودکانه، باعث شده است که لشکر جهل و خرافه در آرامش کامل در کویته پاکستان، نفس ناپاک و غریزه آدم کشی خود را از خون انسان های مظلوم و بی دفاع، ارضا کند. از نگاه ما به همان میزان که کشتار و نسل کشی هزاره ها در پاکستان، نشانه سقوط انسانیت در لجن زار خشونت و پلشتی است، سکوت مرگبار مجامع جهانی، نهادهای مدعی حقوق بشر، سردمداران تزویر و مدعیان دیانت، در برابر این فاجعه انسانی، نشانه تشریک مساعی در کشتار هزاره های پاکستان و معاونت در جرایم ضدبشری است که هروزه در کویته اتفاق می افتد.  

فعالین مدنی ولایت دایکندی که هنوز جنایت های عبدالرحمان خانی و فجایع خونین غرب کابل و افشار ویرانه را بر شانه های زخمی خویش احساس می کنند، ضمن همدردی و همدلی با مردم کویته به نکات زیر تاکید می کنند: 

1-      از مجامع جهانی و نهادهای حقوق بشری به خصوص سازمان ملل متحد و در راس آن از جناب بانکیمون می خواهیم که برای جلوگیری از کشتار هزاره ها در کویته پاکستان راه چاره عملی و فوری جستجو کند. 

2-      از تمام هزاره ها در سراسر جهان تقاضا می کنیم که با هر وسیله ممکن رنجدیده گان کویته را یاری رسانند و به هر وسیله ممکن از آن ها حمایت کنند. بدون شک آگاهی بخشی در سطح جهان، اعتصابات، تظاهرات، تجمعات و در یک کلام حرکت های مدنی از مهم ترین وسایل مشروع و انسانی حمایت از مردم کویته می تواند باشد. تا زمانی که حرکت های مدنی به نتیجه مشخص نرسیده هرگز از پا نایستند. 

3-      از نگاه ما دولت پاکستان نه تنها از فجایع دنباله دار در این کشور جلوگیری نمی کند بلکه مستقیما در تمامی این جنایت ها دست دارد. زیرا عناصر بنیادگرا در درون دولت و نیز در سازمان استخبارت پاکستان به طور ریشه ای و عمیق رسوخ کرده و تمامی جنایت هایی را که در پاکستان و افغانستان صورت می گیرد، سازماندهی و اجرا می کنند. به همین خاطر تقاضا از دولت از هم پاشیده و ضعیف پاکستان مبنی بر جلوگیری از این فجایع، کار بیهوده است. لذا از تمام مجامع بین المللی و تمام کسانی که به آزادی، برابری و انسانیت باور دارند، می خواهیم که دولت پاکستان را وادار به مقابله با تروریسم کور بین المللی کنند. 

4-      از مردم مظلوم کویته به خصوص رهبران سیاسی و نهادهای مدنی پاکستان می خواهیم که بر خواسته های برحق و انسانی شان از دولت پاکستان و مجامع جهانی، پافشاری کنند و تا تصمیمات عملی در پاسخ به خواست های مشروع شان، دست از اعتراض نکشند. 

5-      فعالین مدنی ولایت دایکندی یک بار دیگر قتل عام هزاره های کویته پاکستان به وسیله لشکر خرافه و جهل و سپاه سیاه روی مدارس دیوبندی را شدیدا محکوم کرده و اعلام می دارد که در همگامی و همدلی کامل با سایر هزاره های جهان، از مظلومان کویته از جان و دل حمایت می کنند. 

به امید روزی که همه لکه های سیاه از دامن انسانیت پاک گردد و خون هیچ انسانی بر روی زمین نریزد.

فعالین مدنی ولایت دایکندی

1 حوت 1391

دایکندی/ شهر نیلی