Ads 468x60px

سه‌شنبه، مرداد ۰۲، ۱۳۸۶

خبرگزاری دانشجویان ایران: کانون دفاع از حقوق وبلاگ‌نويسان افغانستان ايجاد شد

خبرگزاري دانشجويان ايران - مشهد
سرويس: نگاهي به وبلاگ‌ها

کانون دفاع از حقوق وبلاگ نويسان افغانستان ايجاد شد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، منطقه خراسان، روزنامه‌ي افغانستان چاپ كابل در گزارشي نوشت:گفته مي‌شود هدف از ايجاد کانون وبلاگ نويسان افغانستان دفاع از حقوق وبلاگ‌نويسان و وب نويسان است.


اين کانون به دو زبان دري و انگليسي به کوشش وبلاگ‌نويسان فعال افغانستان در داخل و خارج اين کشور ايجاد شده است. در صفحه اينترنتي اين کانون آمده است يکي از اهداف عمده کانون آموزش وبلاگ و وبلاگ نويسي به زبان‌هاي مختلف در سراسر افغانستان خواهد بود.

کانون وبلاگ نويسان افغانستان داراي بيش از 25 عضو فعال در داخل و خارج افغانستان است و توسط يکي از وبلاگ نويسان فعال به نام نسيم فکرت مديريت مي شود.





یکشنبه، تیر ۳۱، ۱۳۸۶

در برزخ تعلیق

اگر یادداشت دستگیر خروتی در مورد خط دیورند را در آسمایی خوانده باشید ، توجه کرده اید که ایشان اولا ریشه ی بسیاری از مشکلات عظیم افغانستان امروزی را ناشی از حل نشدن مساله ی خط دیورند ( و تبعات بی شمارش ) می داند و ثانیا راه حل های خیالبافانه و غیر واقعبینانه این مساله را با استدلالی محکم رد می کند. در واقع چنان که آقای خروتی گفته است چنان می نماید که ادعای سرزمینی افغانستان در شکلی که در نزد دولت های افغانستان مطرح بوده و هست همیشه ادعایی بی پشتوانه و آرزویی برآورده نشدنی خواهد ماند.


اساسا ادعاهای سرزمینی افغانستان در آن سوی خط دیورند همواره ادعاهای دولت های افغانستان بوده و اکثر مردم عادی به درستی نمی دانند که خط دیورند چیست. حوادث و جریان های یک دهه ی گذشته و مخصوصا ظهور طالبان ِ سخت جان و تیره روان – با آن ستم ها و بی رسمی ها که کردند و می کنند- بر اکثر مردم افغانستان آشکار کرد که دیگر نباید با چشم های بسته و عقل های تعطیل شده در پشت ادعای دیورند صف کشید. به این می ماند که مردمی به خیال خریدن دانه های الماس در پشت خانه ی کسی جمع شوند و پس از ساعت ها انتظار مشتاقانه با خبر شوند که صاحب خانه افعی می فروشد یعنی جان می ستاند. داستان مردم افغانستان و اشتیاقی که دولت ها بر می انگیختند تا مساله ی خط دیورند زنده بماند ، نیز همین گونه بود. کی می دانست که از آن سوی خط دیورند اگر بیاید چی و کی می آید. بعد ها فهمیده شد. چی اش گلوله و زنجیر و کارد بود برای کشتن و بستن و ذبح کردن مردم افغانستان. کی اش طالبان بود و میهمانان شان ؛ میهمانانی به رذالت و پستی حریف ِ میزبان. همه ی هنر طالبان و میهمانان شان ریختن خون بود وهست و عمده ره آورد شان جهل و جور و جنایت و جنون بود و هست. مردم افغانستان این ها را دیدند. همه ی دنیا هم دید و شنید و گواهی داد که داستان چیست.

اکنون ، فقط ستم دیده گانی که مغز ِ خر خورده باشند یا بر پس کله ی خویش تبر خورده باشند ( که عقل شان زخمی شده باشد ) ادعاهای سرزمینی افغانستان در آن سوی خط دیورند را پشتیبانی خواهند کرد. آن که نامخت از گذشت روزگار/ هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار.


با این حساب و پس از این همه تجربه ی دگرگون کننده ، دیگر مشکل بتوان به اجماعی ملی ای اندیشید که در پس این گونه ادعاهای سرزمینی سخت لازم است.

از زاویه یی خاص تر، نیافتن راه حلی واقع بینانه برای مساله ی خط دیورند به طور مشخص پشتون های افغانستان را ضربه های بزرگی زده است و از این پس نیز خواهد زد. دولت های افغانستان همواره مجبور بوده اند برای زنده نگه داشتن مساله ی دیورند آتش ِ احساسات قبیله یی را در میان پشتون های دو طرف مرز شعله ور نگه دارند. اما این آتش را شعله ور نگه داشتن هزینه می برد: شما مجبوراید پیوسته هیزم تعصب را در کوره ی جهل توده ها بریزید و تا می توانید با باد غرور ِ قبیله در این کوره بدمید. چرا که مردمی اهل حساب و کتاب و تابع رویکردهای عقلانی به سرعت درمی یابند که چه چیز شدنی است و چه چیز نشدنی و هزینه و فایده ی گزینه های مختلف چیست. چنین آدم هایی به همان جا می رسند که دستگیر خروتی رسیده است. برای آن که چنین نشود شما باید مردم را جاهل و متعصب نگهدارید و چه خیانتی بزرگتر از این که مردمی را با طلسم ِ احساسات قبیله یی به سوی تعصب و جهل ِ بیشتر برانید؛ آن هم برای چیزی که جز حرمان و ویرانی و بدبختی نتیجه یی نداشته باشد و نتیجه ی سال ها زحمت این شود که شعله های آتشی که بر افروخته اید دامن خودتان را بگیرد...


ادامه این مطلب در وبلاگ سخیداد هاتف بخوانید


جمعه، تیر ۲۹، ۱۳۸۶

یک پیشنهاد سرگشاده

دوستان گرامی! خواهران و برادران عزیز. نویسندگان محترم!

کامران میرهزار بعد از رهایی از زندان همچنان تحت فشار ریاست امنیت ملی قرار دارد تا یا از نشر مطالب خلاف نظر دولت دست بکشد یا برای شکنجه و مرگ آماده باشد. در این روزها، میرهزار در شرایط فوق العاده بدی به سر می برد و در نامه ای خطاب به یکی از دوستان روشنفکر خود نوشته است:

من ظاهرا آزاد شدم اما بواقع خير. از زندان امنيت خارج شدم و در زندان ديگری افتادم. در يک چهار ديواری که نمی توانم از آن خارج شوم. روز گذشته 3 نفر در تعقيب ام بودند که می خواستند دوباره مرا به رياست امنيت ببرند. بعد از يک نشست خبری، امروز از رياست به من تلفن زدند که به آنجا بروم. من قبول نکردم. فضای روانی بسيار سنگينی حاکم است. يک روز پس از بيرون آمدن از گوانتاناموی امنيت ملی، يک پيام تهديد به مرگ دريافت کردم. گويی کسانی ديگری هم جز امنيت هستند که در جستجوی من می باشند. واقعا جان من و همسرم در خطر مرگ است.

ما چه با دیدگاههای سیاسی آقای میرهزار موافق باشیم و چه مخالف، آزادی بیان را حق مسلم او دانسته و برخورد غیر انسانی دولت را با هر کسی از جمله او ناشایسته و محکوم می دانیم. برای اینکه بتوانیم توجه رئیس جمهور و همچنین جامعه جهانی را نسبت به آشفته بازار " آزادی بیان" جلب نماییم، نامه ای به شرح ذیل تدوین کرده ام. از شما می خواهم که پیشنهادات تان را برای اصلاح این نامه سرگشاده ارسال نموده و در نهایت آنرا امضاء فرمایید.

پیش نویس نامه سرگشاده روشنفکران، نویسندگان و روزنامه نگاران افغان به رئیس جمهور:

جلالتمآب حامد کرزی

رییس محترم جمهوری اسلامی افغانستان

نخست از همه سلام ها و تمنیات نیک خویش را توأم با آرزوی اعادهء صلح و امنیت و پیشرفت افغانستان عزیز در مسیر بازسازی و دموکراسی خدمت تان تقدیم داشته و از همین منظر توجهء شما را به امر تأمین مصونیت خبرنگاران جلب می نماییم.

جلالتمآب رییس جمهور، تفاوت عمده حکومت فعلی با حکومت های قبلی افغانستان بنا به فرمایشات مکرر شما و دیگر مسوولین دولت، قایل شدن نقش محوری برای مردم است. همانگونه که مستحضرید دموکراسی و مردم سالاری بر آزادی های مدنی استوار است و آزادی بیان رکن اساسی آزادی های مدنی به حساب می آید. شعار حکومت شما دفاع از حق آزادی بیان برای همه شهروندان افغانستان بوده و حکومت تحت اداره شما تامین شرایط لازم برای برخور داری از این حق را جزو وظایف اساسی خود می داند. با وجود ابراز چنین تعبیر و فهمی از آزادی بیان از سوی حکومت، کامران میرهزار، سردبیر نشریه الکترونیکی کابل پرس در تاریخ چهارم ماه جولای توسط نیروهای امنیتی دستگیر و زندانی گردیده و بدون هیچگونه اتهام مشخصی چهار روز را در زندان سپری نمود. آقای میر هزار مدعی اند که بعد از رهایی، از سوی مامورین ریاست امنیت ملی بار ها تهدید به مرگ گردیده است.

جلالتمآب رییس جمهور، خبرنگاران باید بتوانند در چهارچوب رعایت قانون و موازین مسلکی از حق آزادی بیان شان، آنگونه که خود شان می خواهند و می پسندند استفاده کنند اما یک نویسنده یا روزنامه نگار چگونه قادر است آزادانه بنویسد در حالی که ارگان های امنیتی با ارعاب و تهدید او را به سکوت و گوشه نشینی فرا می خوانند؟!

جلالتمآب رییس جمهور، تأمین اجرای قانون، وظیفهء دولت است و دولت باید این امر را چنان که قانون مقرر داشته است به سر رساند.

ما چه با دیدگاههای سیاسی آقای میرهزار و شیوهء کار وی موافق باشیم و چه مخالف، آزادی بیان را حق مسلم او دانسته و برخورد ضدقانونی با او و هر کس دیگر را محکوم می دانیم.

ادامه این نامه را در وبلاگ آفتاب بخوانید و در همانجا امضاء کنید

از تمام نویسندگان و وبلاگ‌نویسان تقاضا می‌شود که از آزادی بیان حمایت کنند.

پن‌لاگ افغانستان

شنبه، تیر ۲۳، ۱۳۸۶

وبلاگ های مان را چگونه بروز بسازیم؟

آن عده از وبلاگ های که عضو کانون هستند و در بلاگ چرخان کانون قرار دارند، آنها می توانند بعد از نشر هر مطلب به لینک ذیل مراجعه کنند و وبلاگ شان را با استفاده از پنگ در لیست بروزشده ها قرار بدهند.

1) برای بروز کردن وبلاگ تان ابتدا در این لینک بروید: http://www.blogrolling.com/ping.phtml

2) در قسمت مستطل شکل "Site Title" نام وبلاگ تان را وارد کنید.

2) در قسمت URL of Weblog لینک وبلاگ تان را وارد کنید.

به این شکل نگاه کنید:









به شکل ذیل نگاه کنید. عنوان و لینک وبلاگ هر دو وارد گردیده و شما در مرحله قرار دارید که فقط کلید پنگ را فشار دهید تا وبلاگ تان در لیست وبلاگ‌ها قرار گیرد.








بعد از تکمیل و گذاشتن عنوان و یو آر ال وبلاگ تان در اخیر کلیک PING را فشار دهید تا وبلاگ تان در لیست وبلاگ‌ها بروز شود. بعد از PING کردن و بروز کردن وبلاگ تان بولد می‌شود و در صدر وبلاگ‌های بروز شده قرار می‌گیرد. اگر مشکلی داشتید با کانون پن‌لاگ افغانستان در تماس شوید.

موفق باشید

چهارشنبه، تیر ۲۰، ۱۳۸۶

کامران میرهزار آزاد شد

کامران میرهزار، مدیر و گرداننده سایت کابل پرس بعد ازپنج روز بازجویی و توقیف توسط نیروهای امنیتی ملی امروزیکشنبه ساعت پنج بعد از ظهر آزاد شد. کامران میرهزار بصورت غیرقانونی از یکی از خیابان های کابل توسط نیروهای ریاست 74 امنیت ملی در روز چهار شنبه ساعت 10:30 صبح به دلایل نامعلومی بازداشت شد. در گفتگویی خصوصی ای که چند لحظه پیش با کامران میرهزار داشتم از وی در مورد بازجویی و وضعیتش در توقیفگاه پرسیدم. کامران میرهزار از وضعیتش در توقیف خانه شکایت کرده گفت که در طی بازداشت 96 ساعته وی دست به اعتصاب غذا زده و گفت که وضعیت روحی و جسمی اش هم رو به وخامت بوده است. ادامه در کابل پرس